اخبار شهرستان سنقر و کلیایی

قبل از اینکه هر واقعه ای بخواهد بازسازی شود و برای مردم بیان شود باید به دو سوال مهم پاسخ داد:

1- در آن واقعه چه چیزی نهفته است که لازم است آن واقعه در خاطره ها بماند؟

2- آن واقعه چه ضرورتی برای دنیای امروز ما دارد و چه مشکلی را می تواند از مشکلات امروز جامعه ما حل کند و زنده نگه داشتن آن چه تأثیری بر روند مسائل جامعه دارد.

برخی ها بدون این که به این دو سوال مهم پاسخ دهند یک راست می روند سراغ "بازسازی یک واقعه"، و چون نمی دانند چه چیزی را چگونه بگوسند دچار انحراف می شوند و به مسائلی از آن واقعه می پردازند که حواشی آن محسوب می شود و در درجات پایین قرار دارد.

با این نگاه که زنده نگه داشتن یک واقعه از طریق بازسازی آن ممکن است، عزاداران به سمت مسائلی مثل قمه زنی، برگزاری تعزیه و یا ساختن علم هایی شبیه به آنچه که در خیالات خود می پرورانند سوق داده می سوند. اما در مورد قمه زنی باید گفت که حتی فاقد همین فلسفه است چرا که قمه زنی، بازسازی واقعه عاشورا نیست. همگان می دانند که در روز عاشورا هیچ کس قمه را بر سر خود نمی زد و اصلاً این عمل نبوده که بخواهد بازسازی شود.

گرچه با این نگاه بتوان برای برای شبیه خوانی - اگر فاقد تحریف باشد -  فلسفه و منطقی را پیدا کرد، اما قمه زنی از این نگاه فاقد فلسفه و منطق است.

در مورد واقعه عاشورا متأسفانه این مسئله اتفاق افتاده است، خیلی از مراسم عزاداری دچار انحراف از فلسفه عزاداری شده اند چرا که برپاکنندگان، واعظان و مداحان توجهی به ویژگی بارز عاشورا و تأثیر آن در حیات جامعه امروزی ندارند، لذا هدف در عزاداری ها صرفاً گریستن شده است و صرفاً به این دلیل برگزار می شود چون که محرم شده است.

روش دیگری که برخی برای زنده نگه داشتن یک واقعه پیشنهاد می کنند، "ابراز احساسات پیرامون آن حادثه" است. در این روش واقعه بازسازی نمی شود، بلکه افراد احساسات خود را ابراز می کنند. مثلاً در ایام دهه ی فجر، مردم شعارهای مرگ بر شاه و مرگ بر بختیار نمی دهند بلکه صرفاً از پیروزی انقلاب ابراز خوشحالی می کنند و یا در ایام اعیاد مذهبی مردم ابراز شادمانی می کنند و در ایام شهادت ائمه، مردم عزاداری می کنند و اظهار حزن و اندوه می کنند.

این روش هم به شرط آن که فاقد تحریف باشد مورد قبول است. در این روش هم باز قمه زنی و امثال آن فاقد فلسفه صحیح می باشد چرا که آنچه اظهار حزن و اندوه محسوب می شود، اظهار ناراحتی، حزن و اندوه، گریه کردن و تا حدی به سر و سینه زدن است. اما رسم نیست که افراد قمه بردارند و بر سر خود بزنند یا در هنگام سینه زنی حرکات عجیب و غریب از خود در بیاورند و آن را نمادی از اظهار حزن کنند.

منبع: ستاد ایستگاه معرفت شهرستان سنقر